Πιάνω μερικές φορές τον εαυτό μου Χάρη να εστιάζει πρώτα στα αρνητικά μιας φωτογραφίας και ύστερα να βρίσκω τα θετικά, είναι παρενέργειες της αξιολόγησης δικών μου φωτογραφιών μιας και με ενδιαφέρουν τα αρνητικά περισσότερο. Γι αυτό θα ξεκινήσω από αυτά που μου αρέσουν σε αυτή την φωτογραφία και αυτό είναι η υφή του νερού, ιδιαίτερα από το κάτω μέρος της παράγκας και κάτω. Μαζί με το απαλό απογευματινό φως μεταδίδει μια ηρεμία που πάνω σε αυτή κάθετε καλά το "οικοδόμημα" Αλλά για μένα πάει μέχρι εκεί. Μου αφήνει την εντύπωση ότι της λείπει η ταυτότητα. Για τα δικά μου δεδομένα, τοπίο δεν μου κάνει. είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό της καλύβας για να διακρίνει κανείς τοπίο. Για να γίνει τοπίο ήθελε πιο ευρυγώνια λήψη και να ενταχθεί μέσα στο τοπίο, να έχει ένα ρόλο μέσα σε αυτό πρωταγωνιστικό μεν αλλά να υπάρχουν και κομπάρσοι, εδώ βλέπω μονόλογο. Για αρχιτεκτονικό πάλι δεν μπορώ να διακρίνω κάποιο παιχνίδισμα με γραμμές και σχήματα που να μου κινήσουν το ενδιαφέρων. Το ίδιο ισχύει και για της λεπτομέρειες που το κοντινό κάδρο αναγκάζει κάποιον να ψάξει. Δεν βρίσκω καμιά ενδιαφέρουσα αρκετά που να με κρατήσει να την μελετήσω. Κάπου μπλέκεται λοιπόν στο λίγο από όλα. Της λείπει η "έκπληξη" είτε αυτή θα ήταν ήπιων τόνων με την παρουσία κάποιου ζώου, σκιάς η ανθρώπινης παρουσίας ή αν είσαι της δικιάς μου "σχολής" ένα έντονο παιχνίδι με το φως.
Υ.Γ. Αυτή η κίτρινη κολόνα στα αριστερά δεν μου κάθεται καθόλου καλά εγώ προσωπικά θα την κρόπαρα μέχρι εκεί την φωτογραφία.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
